Smutek i żal dziś daję sobie sam #175

Zastygłem w milczeniu, przytłoczony;
jednocześnie radością i żalem w mroku,
cieniu zapomniany, odrzucony i sponiewierany;
przez ludzką pychę, poczucie wyższości.
Co daje nam siłę, a co ją odbiera,
gdzie rodzi się smutek i żal życia odbierający,
z radości wynika lub jej braku odczuwania?
Cykl następuje odwieczny oscylacji zakresów.
Gdzież bym tam mógł pozostać na idealnej ścieżce?
Zboczę sobie i zabłądzę z polany leśnej,
w ciemny bór się udam z ciekawości swej;
żądny mieć więcej, bo pychą zawładnięty jestem.
Dla Wszystkich Fanów Moich Wierszy i Vlogów;
Pozdrawiam Serdecznie; Krzysztof Szufla

Przekazuję tu aby docenić siebie samego przed działaniem poprzedzającym Nasze poczynania w życiu, byśmy byli spełnieni jeszcze zanim efekt z radością dostrzerzemy. Dziękuję WAM 🙂

Napisałem 16 października; 2015 roku; od 11:15 – 11:28

Czytaj moje wiersze na: www.facebook.com/WierszeKrzysztofSzufla
Oficjalna Strona Wierszy: www.wierszekrzysztofszufla.wordpress.com
Polub Stronę, Obserwuj i Czytaj Wiersze. Komentuj i Udostępniaj 😀

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s