Rozświetlam Ciemne zakamarki Duszy #169

W istocie Światuistej się nie spotkać i było dane,
Dwojgu kochankom, co odwiecznie siebie szukali.
Poniekąd odnaleźli się w ciemnym borze mroku;
błądząc od lat i wyjścia zeń odnaleźć drogę marnie,
lecz i usilnie próbując ze wszystkich sił i opadli,
w trwodze wówczas tracąc nadzieje wszelkie.
Dusz Swych zakamarkach, we dnie i nocą,
przeszukując równie wszelkie porównania;
mizerne skutki dawały i ofiarowały się ku,
rozpadlinie mroku, co cichym wyciem,
a zarazem tak rozpaczliwym przywołuje.
Aż w końcu na skraju tejże samej polany,
odnaleźli Swe miejsce, gdzie słońce prześwitywało,
co nadzieję obojgu im sercom dawało na nowy los.
Wyszli więc z mroku i nader dusznego i mglistego.
Co uważali wówczas za jedyną przestrzeń,
za jedyną możliwość istnienia i życia w trwodze.
Ujrzeli Swe dusze, jakże niepodobne cechy nabyty.
I zrozumieli, iż wewnątrz Tacy sami są od wieków.
Tak jak na początku się stało oczywiste stworzenie,
na poczet dobra, szczęścia i radości w prawdzie,
sprawiedliwości; że dla Siebie Stworzeni i Światła.

Dla Wszystkich Fanów Moich Wierszy i Vlogów;
Pozdrawiam Serdecznie; Krzysztof Szufla

Napisałem 23 stycznia 2015 roku od 10:50 – 11:11

Czytaj moje wiersze na: www.facebook.com/WierszeKrzysztofSzufla
Oficjalna Strona Wierszy: www.wierszekrzysztofszufla.wordpress.com
Polub Stronę, Obserwuj i Czytaj Wiersze. Komentuj i Udostępniaj 😀

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s