Ucisk w piersiach #54

Dmie wiatr swój oddech w chmury.
Po czterech krańcach świata trąca nimi.
Oceany wysysa istnień błogich.
Parska i łzami zalewa znowu.
Gdy nasz rozsądek znikł,
gdzie rozum, legendą owiany.
A nuż, może jeszcze tętni w nim życie,
szamota się i siłą rozpiera.
Lecz słabnie zduszony oddech,
powoli życie w nim zamiera.

Napisałem; dnia 8 lutego 1998 roku, Krzysztof Szufla.
Wiersz w wersji Video Recytacji:

Moja Recytacja: http://www.youtube.com/watch?v=wn1-LLDxBJI
Dziękuję i pozdrawiam Krzysztof Szufla.

Czytaj moje wiersze na: www.facebook.com/WierszeKrzysztofSzufla
Oficjalna Strona Wierszy: www.wierszekrzysztofszufla.wordpress.com
Polub Stronę, Obserwuj i Czytaj Wiersze. Komentuj i Udostępniaj 😀

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s