Głębia duszy #40

Tu leży człowiek, przechodzisz obok niego.
Obejmujecie się, nieuchwytnym wzrokiem.
Czas umyka, więc odchodzisz w dal mroczną.
Wspomnienia smutne o cierpieniach pozostaną.

Z szczytów niebios zsuwają się szmaragdy.
Opłakują zbrodnie ludzkiej rasy.
Zwiewny powiew, chłodny pomruk.
Ocierają się obłoki sprzeczne.

W oceanie duszy, w prześcieradle białym.
Wędrują głosy po swych szosach,
krainy bliższej niż świat ten.

Zauważ, że tu brakuje czegoś.
Puenta, morał, jaki wniosek?
Czy jesteśmy kierowani, tylko losem?

Napisałem; dnia 30 listopada 1997 roku, Krzysztof Szufla.
Wiersz w wersji Video Recytacji:

Moja Recytacja: http://www.youtube.com/watch?v=yEA7cmdCnuw
Dziękuję i pozdrawiam Krzysztof Szufla.

Czytaj moje wiersze na: www.facebook.com/WierszeKrzysztofSzufla
Oficjalna Strona Wierszy: www.wierszekrzysztofszufla.wordpress.com
Polub Stronę, Obserwuj i Czytaj Wiersze. Komentuj i Udostępniaj 😀

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s